| Startuj z nami | Dodaj do ulubionych | Księga gości | Chat | Newsletter | Forum dyskusyjne | Powiadom znajomego | Facebook | Youtube | Google+ | E-mail Mail Polski
E-mail Słupsk E-mail Mail E-mail Mail E-mail Słupsk

E-mail Mail Słupsk / Poczta E-mail / Definicje

E-mail Mail


E-mail Mail
E-mail Mail
E-mail Mail


E-mail Mail E-mail Mail
Ekskluzywna Twoja Poczta - E-mail Mail - Poczta Bez Reklam - Skrzynka pocztowa - Słupsk


Poczta elektroniczna, e-poczta, e-mail, potocznie (także poprawna wersja) mejl (ang. electronic mail, e-mail) – usługa internetowa, w nomenklaturze prawnej określana zwrotem świadczenie usług drogą elektroniczną, służąca do przesyłania wiadomości tekstowych, tzw. listów elektronicznych – stąd zwyczajowa nazwa tej usługi.
W Polsce określenie e-mail próbowano zastąpić skrótowcem listel od list elektroniczny, starano się także upowszechnić określenie el-poczta – analogia do określenia el-muzyka, czyli muzyka elektroniczna. Określenia te jednak nie przyjęły się w codziennym użyciu. Językoznawcy za poprawne uznają jedynie formy e-mail i mejl. Zaleca się używanie tej drugiej formy w piśmie wszędzie, z wyjątkiem najbardziej oficjalnych tekstów. Inne źródła jako poprawne podają formy e-mail i mail.
E-mail został wymyślony w roku 1965. Autorami pomysłu byli: Louis Pouzin, Glenda Schroeder i Pat Crisman. Wówczas jednak usługa ta służyła jedynie do przesyłania wiadomości pomiędzy użytkownikami tego samego komputera a adres poczty elektronicznej jeszcze nie istniał. Usługę polegającą na przesyłaniu wiadomości tekstowych pomiędzy komputerami wymyślił w roku 1971 Ray Tomlinson, wybrał również znak @ do rozdzielania nazwy użytkownika od nazwy komputera, a później nazwy domeny internetowej.
Na początku do wysyłania e-maili służył protokół komunikacyjny CPYNET. Później wykorzystywano FTP, UUCP i wiele innych protokołów, a w 1982 roku Jon Postel opracował do tego celu protokół SMTP, używany do dzisiaj.
Innym, ważnym protokołem komunikacyjnym, wykorzystywanym przy pobieraniu e-maili, jest POP3 oraz jego ulepszona wersja IMAP.
Standard Multipurpose Internet Mail Extensions (MIME) opracowano specjalnie z myślą o przesyłaniu poczty elektronicznej. Umożliwia on dodatkowo dołączanie do maila plików z dowolnymi danymi, w formie tzw. załącznika. Do kodowania wiadomości tekstowych stosuje się kodowanie transportowe Quoted-Printable, a do kodowania załączników wykorzystywany jest uuencode oraz jego ulepszona wersja Base64.
Do obsługi poczty elektronicznej wykorzystuje się wyspecjalizowane oprogramowanie, uruchomione na stale działających serwerach. Znane i popularne programy tego typu to np.: Sendmail, Postfix, Exim, MDaemon oraz Qmail.
Program służący do redagowania, wysyłania i odbioru e-maili to klient poczty elektronicznej. Popularne programy tego typu to np.:
- tekstowe: Elmo, Gnus, Mutt, Pine,
- graficzne: Eudora, Evolution, KMail, Mail, Microsoft Outlook, Mozilla Thunderbird, Opera, Pegasus Mail, SeaMonkey, Sylpheed, The Bat!
Obecnie dostawcy usług internetowych powszechnie oferują dostęp poprzez przeglądarkę internetową WWW – ten sposób dostępu określa się mianem Webmail.
Od kwietnia 2009 roku, na podstawie dyrektywy Unii Europejskiej, dostawcy usług internetowych muszą rejestrować kontakty swoich klientów w sieci, w tym również e-maile, podobnie do billingu.


Adres poczty elektronicznej, adres e-mailowy – adres poczty elektronicznej, umożliwiający przesyłanie wiadomości poprzez sieć komputerową, w tym Internet.
Internetowy adres poczty elektronicznej składa się z identyfikatora użytkownika, znaku @ oraz pełnej nazwy domenowej serwera poczty elektronicznej, np. adres "jan.kowalski@slupsk.edu.pl" odpowiada kontu użytkownika "jan.kowalski", założonemu na serwerze "slupsk.edu.pl". Adres może składać się maksymalnie z 255 znaków.
Dokładną specyfikację adresu e-mailowego podają internetowe standardy RFC 5322 i RFC 5321.
W lokalnych systemach poczty elektronicznej bywają stosowane rozwiązania odmienne od standardów internetowych i adres poczty elektronicznej może mieć inny format.

Przekierowanie poczty elektronicznej – działanie polegające na automatycznym przekierowaniu poczty przychodzącej na dany adres poczty elektronicznej, na inny adres poczty elektronicznej. Operacja taka jest wykonywana przez program poczty elektronicznej, najczęściej Mail Transfer Agent (MTA) po stronie serwera poczty elektronicznej lub Mail Retrival Agent po stronie klienta poczty elektronicznej.

Alias poczty elektronicznej alternatywny identyfikator w formie adresu poczty elektronicznej, skierowany na tę samą skrzynkę poczty elektronicznej. Alias poczty elektronicznej zdefiniowany jest na serwerze poczty elektronicznej.

Maildir od (ang.) mail directory – katolog poczty, skrzynka pocztowa – miejsce zapisu plików wiadomości pocztowych poczty elektronicznej w systemach uniksopodobnych, stosowany m.in. przez programy pocztowe Postfix, Exim, Courier-MTA czy Qmail. Najczęściej, katolog poczty znajduje się w podkatalogu Maildir katalogu domowego.

Skrzynka poczty elektronicznej skrzynka mejlowa (ang. electronic mail box, e-mail box) – obszar pamięci masowej serwera przeznaczony do przechowywania plików zawierających wiadomości internetowe przesyłane za pomocą poczty elektronicznej związanej z funkcjonowaniem danej domeny internetowej.
Funkcjonalnie, skrzynka poczty elektronicznej jest odpowiednikiem prawdziwej skrzynki pocztowej.
W systemach uniksopodobnych spotykane są następujące formaty skrzynek mejlowych:
- mbox – wszystkie wiadomości użytkownika zapisywane są w pliku mbox, w jego katalogu domowym,
- mailspool – wszystkie wiadomości danego użytkownika zapisywane są w pliku o nazwie takiej jak nazwa jego konta, w katalogu /var/spool/mail,
- maildir – wiadomości użytkownika zapisywane są w odrębnych plikach, w podkatalogu maildir jego katalogu domowego.


Serwer poczty elektronicznej (ang.) Mail Transfer Agent, MTA – program poczty elektronicznej przesyłający wiadomości internetowe pomiędzy adresami poczty elektronicznej, wykorzystujący architekturę oprogramowania typu klient-serwer.
Niepoprawnie skonfigurowany MTA może stanowić tzw. open relay i służyć do rozsyłania spamu.
MTA musi obsługiwać protokół komunikacyjny SMTP w roli serwera (ciągły nasłuch, odbieranie poczty) oraz klienta (nadawanie poczty).
W zależności od implementacji, MTA może spełniać równocześnie rolę programu MDA i/lub MAA – w takim przypadku obsługuje również protokół POP3 oraz IMAP.
Przykładowe implementacje MTA: Courier-MTA, Exim, Microsoft Exchange, MDaemon, Mercury Mail Transport System, Postfix, qmail, Sendmail, ZMailer.
Rodzaje programów poczty elektronicznej, w kolejności działania, według terminologii w języku angielskim:
- Mail User Agent (MUA) – klient poczty elektronicznej – pobiera pocztę od MRA, odczytuje, redaguje, wysyła do MSA.
- Mail Submission Agent (MSA) – odbiera pocztę od MUA i wysyła do MTA.
- Mail Transfer Agent (MTA) – serwer poczty elektronicznej – odbiera pocztę od MSA.
- Mail Delivery Agent (MDA) – pobiera pocztę od MTA i przekazuje do skrzynek.
- Mail Access Agent (MAA) – pobiera pocztę ze skrzynek i wysyła do MRA.
- Mail Retrival Agent (MRA) – pobiera pocztę od MAA.

SMTP – (ang. Simple Mail Transfer Protocol) – protokół komunikacyjny opisujący sposób przekazywania poczty elektronicznej w Internecie. Standard został zdefiniowany w dokumencie RFC 821, a następnie zaktualizowany w 2008 roku w dokumencie RFC 5321.
SMTP to względnie prosty, tekstowy protokół, w którym określa się co najmniej jednego odbiorcę wiadomości (w większości przypadków weryfikowane jest jego istnienie), a następnie przekazuje treść wiadomości. Demon SMTP działa najczęściej na porcie 25. Łatwo przetestować serwer SMTP przy użyciu programu telnet.
SMTP zaczęło być szeroko używane we wczesnych latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku. W tamtym okresie było to uzupełnienie UUCP, który lepiej sprawdzał się przy przekazywaniu poczty między maszynami posiadającymi jedynie okresowe połączenie. SMTP natomiast lepiej działa, gdy zarówno maszyna nadająca, jak i odbierająca są na stałe przyłączone do sieci.
Jednym z pierwszych (jeśli nie pierwszym) programów poczty elektronicznej, w którym zastosowano SMTP był sendmail. W roku 2001 istniało przynajmniej 50 programów implementujących SMTP jako klient (nadawca) lub serwer (odbiorca wiadomości). Niektóre inne popularne programy serwerów SMTP to exim, Postfix, Qmail, MDaemon, GroupWise firmy Novell i Microsoft Exchange.
Protokół ten nie radził sobie dobrze z plikami binarnymi, ponieważ stworzony był w oparciu o czysty tekst ASCII. W celu kodowania plików binarnych do przesyłu przez SMTP stworzono standardy takie jak MIME. W dzisiejszych czasach większość serwerów SMTP obsługuje rozszerzenie 8BITMIME pozwalające przesyłać pliki binarne równie łatwo jak tekst.
SMTP nie pozwala na pobieranie wiadomości ze zdalnego serwera. Do tego celu służą POP3 lub IMAP.
Jednym z ograniczeń pierwotnego SMTP jest brak mechanizmu weryfikacji nadawcy, co ułatwia rozpowszechnianie niepożądanych treści poprzez pocztę elektroniczną (wirusy komputerowe, spam). Żeby temu zaradzić stworzono rozszerzenie SMTP-AUTH, które jednak jest tylko częściowym rozwiązaniem problemu - ogranicza wykorzystanie serwera wymagającego autoryzacji do zwielokrotniania poczty. Nadal nie istnieje metoda, dzięki której odbiorca autoryzowałby nadawcę – nadawca może "udawać" serwer i wysłać dowolny komunikat do dowolnego odbiorcy.
"The Simple Mail Transfer Protocol", definicja SMTP, zastąpił starsze RFC 821
"SMTP Service Extensions", określa ramy dla rozszerzeń SMTP (ESMTP), pozwalające klientom i serwerom rozpoznać nawzajem swoje możliwości
"SMTP Service Status Notifications", rozszerzenie SMTP o potwierdzenie odbioru

Post Office Protocol (POP) protokół internetowy z warstwy aplikacji pozwalający na odbiór poczty elektronicznej ze zdalnego serwera do lokalnego komputera poprzez połączenie TCP/IP. Ogromna większość współczesnych internautów korzysta z POP3 do odbioru poczty.
Wcześniejsze wersje protokołu POP, czyli POP (czasami nazywany POP1), POP2 zostały całkowicie zastąpione przez POP3.
Kiedy użytkownik połączy się z siecią, to korzystając z POP3 może pobrać czekające na niego listy do lokalnego komputera. Jednak protokół ten ma wiele ograniczeń:
- połączenie jest realizowane tylko na czas kiedy użytkownik pobiera pocztę, nie może zostać uśpione,
- każdy list musi być pobierany razem z załącznikami i żadnej jego części nie można w łatwy sposób pominąć - istnieje co prawda komenda top, ale pozwala ona jedynie określić przesyłaną liczbę linii od początku wiadomości,
- wszystkie odbierane listy trafiają do jednej skrzynki, nie da się utworzyć ich kilku,
- serwer POP3 nie potrafi sam przeszukiwać czekających w kolejce listów.
Istnieje bardziej zaawansowany protokół IMAP, który pozwala na przeglądanie czekających listów nie po kolei na podobieństwo plików w katalogach i posiada niektóre funkcje pominięte w POP3.
Programy odbierające pocztę najczęściej obsługują oba protokoły, ale POP3 jest bardziej popularny. Wysyłanie listów zawsze opiera się na protokole SMTP. Komunikacja POP3 może zostać zaszyfrowana z wykorzystaniem protokołu SSL. Jest to o tyle istotne, że w POP3 hasło przesyłane jest otwartym tekstem, o ile nie korzysta się z opcjonalnej komendy protokołu POP3, APOP.
Protokół POP, podobnie, jak inne protokoły internetowe (np. SMTP, HTTP) jest protokołem tekstowym, czyli w odróżnieniu od protokołu binarnego, czytelnym dla człowieka. Komunikacja między klientem pocztowym a serwerem odbywa się za pomocą czteroliterowych poleceń.
Dokumenty RFC opisujące mechanizmy związane z POP3:
RFC 1939 - Post Office Protocol - Version 3,
RFC 2449 - POP3 Mechanizm Rozszerzania,
RFC 1734 - Polecenia uwierzytelniania POP3 AUTH,
RFC 2222 - Uwierzytelnianie SASL,
RFC 3206 - Kody błędów SYS oraz AUTH POP.
POP3 korzysta z portu nr 110. W przypadku użycia SSL (POP3S) - z portu nr 995.

IMAP (Internet Message Access Protocol) to internetowy protokół pocztowy zaprojektowany jako następca POP3.
W przeciwieństwie do POP3, który umożliwia jedynie pobieranie i kasowanie poczty, IMAP pozwala na zarządzanie wieloma folderami pocztowymi oraz pobieranie i operowanie na listach znajdujących się na zdalnym serwerze.
IMAP pozwala na ściągnięcie nagłówków wiadomości i wybranie, które z wiadomości chcemy ściągnąć na komputer lokalny. Pozwala na wykonywanie wielu operacji, zarządzanie folderami i wiadomościami. IMAP4 korzysta z protokołu TCP oraz portu 143, natomiast IMAPS - również korzysta z TCP oraz portu 993.
Zalety protokołu IMAP w stosunku do POP3:
- IMAP pozwala na dwa tryby działania: połączeniowy i bezpołączeniowy. W przypadku protokołu POP, klient zazwyczaj podłączony jest do serwera na tyle długo, na ile trwa pobieranie wiadomości. W przypadku IMAP klient często utrzymuje połączenie dopóki interfejs użytkownika jest uruchomiony, żeby móc pobierać wiadomości na żądanie. W przypadku kont pocztowych posiadających wiele bądź duże wiadomości, tego rodzaju strategia może skutkować niższym czasem reakcji.
- Protokół POP wymaga, aby w tym samym czasie do danego konta pocztowego podłączony był jeden klient. IMAP pozwala równocześnie podłączać się wielu klientom. Dostarcza mechanizmów pozwalających wykryć zmiany dokonane przez inne podłączone w tym samym czasie stacje klientów.
- Dzięki IMAP IDLE wiadomości mogą być przesyłane do klientów bezpośrednio po dostarczeniu na serwer, bez konieczności ręcznego odpytywania serwera (push e-mail).
- W protokole IMAP fragmenty wiadomości elektronicznej są opisane za pomocą standardu MIME. IMAP umożliwia pobieranie wskazanych części wiadomości elektronicznej, niekoniecznie całej wiadomości. Tak więc można pobrać jedynie tekst bez konieczności pobierania załączników (zdjęć, dokumentów, które opisane są każde z osobna przez standard MIME, jako osobne części wiadomości). Możliwe jest też częściowe pobieranie określonych przez MIME fragmentów wiadomości.
- Protokół IMAP implementuje system flag określających status wiadomości w taki sposób, że każdy z podłączonych klientów widzi zmiany statusów dokonane przez innych klientów. Flagi określają m.in.: czy wiadomość została przeczytana, skasowana, czy udzielona została na nią odpowiedź. Status flag zapisywany jest na serwerze.
- Niektóre z serwerów IMAP pozwalają na przyporządkowanie do wiadomości jednego, bądź większej ilości predefiniowanych znaczników (tags), których znaczenie interpretowane jest przez klienty pocztowe. Dodawanie znaczników (tagów) wiadomościom jest wspierane przez niektórych dostawców poczty oferujących dostęp z poziomu przeglądarki, np. gmail.
- IMAP pozwala na posiadanie wielu folderów na jednym koncie pocztowym. Klienty IMAP są w stanie tworzyć, zmieniać nazwę oraz kasować foldery w skrzynkach pocztowych na serwerze. Mogą też przenosić wiadomości między folderami. Możliwy jest również dostęp do folderów publicznych i współdzielonych.
- IMAP pozwala wykonywać przeszukiwanie skrzynki pocztowej po stronie serwera. Zatem zadanie wyszukiwania może być przetwarzane przez serwer pocztowy, nie przez klienta. Działanie takie nie wymusza pobierania wszystkich wiadomości.
- Korzystając z doświadczeń wcześniej rozwijanych protokołów, IMAP jasno definiuje sposoby dzięki którym może być rozszerzany.
RFC 3501 – Internet Message Access Protocol - version 4rev1

FQDN (ang. fully qualified domain name) – pełna, jednoznaczna nazwa domenowa, określająca położenie danego węzła w systemie DNS. Składa się zwykle z nazwy hosta i co najmniej jednej domeny (etykiety) wyższego poziomu rozdzielonych symbolem "." i kończy się zawsze domeną najwyższego poziomu.
Na przykład www.slupsk.edu.pl jest pełną nazwą domenową: www oznacza hosta, londyn jest domeną drugiego poziomu, a .edu.pl domeną najwyższego poziomu.

MIME (ang. Multipurpose Internet Mail Extensions) to standard stosowany przy przesyłaniu poczty elektronicznej (ang. e-mail). MIME definiuje budowę komunikatu poczty elektronicznej.
Wiadomość w formacie MIME składa się z nagłówków i treści. Nagłówki określają różne parametry związane z przesyłaną wiadomością, takie jak nadawcę, temat, odbiorcę, rodzaj zawartości, kodowanie transportowe (określające sposób zamiany danych 8-bitowych – jak np. pliki binarne, zdjęcia, filmy, dźwięk – do formatu 7-bitowych danych w standardzie ASCII).
Tradycyjny e-mail umożliwiał jedynie przesyłanie tekstu, który mógł być wydrukowany na drukarkach obsługujących 7-bitowy kod ASCII. Dlatego też konieczne jest zakodowanie danych 8-bitowych na dane 7-bitowe. Powoduje to zwiększenie długości tych danych.
Typy MIME definiowane przez standard MIME są istotne również poza dziedziną przesyłania poczty elektronicznej, na przykład w protokołach komunikacyjnych takich jak HTTP. Protokół HTTP wymaga, by dane były transmitowane w kontekście podobnym do wiadomości e-mail, chociaż dane te same w sobie nie stanowią wiadomości e-mail.
Podstawowy protokół przesyłania wiadomości e-mail, SMTP, wspiera tylko 7-bitowe znaki ASCII. To powoduje ograniczenie poczty elektronicznej do wiadomości, które zawierają tylko znaki wystarczające do pisania w niewielkiej ilości języków, głównie w angielskim. Inne języki bazujące na alfabecie łacińskim zazwyczaj zawierają znaki diakrytyczne, które nie są wspierane przez 7-bitowe ASCII, co sprawia, że tekst w tych językach nie może być poprawnie reprezentowany w podstawowej wiadomości e-mail.
MIME definiuje mechanizmy do przesyłania innego rodzaju informacji wewnątrz wiadomości e-mail:
- tekstu w językach używających innego kodowania znaków niż ASCII,
- 8-bitowych danych binarnych, takich jak pliki zawierające obrazy, dźwięki i filmy, a także programy komputerowe.
Przekształcanie wiadomości w/z formatu MIME jest zazwyczaj wykonywane automatycznie przez klienta e-mail, bądź przez serwer pocztowy w trakcie wysyłania lub odbierania wiadomości poczty elektronicznej.
Podstawowy standard poczty elektronicznej określa następujące nagłówki wiadomości e-mail: "To:", "Subject:", "From:" oraz "Date:". Określają one adresata wiadomości, jej temat, nadawcę oraz datę wysłania. MIME określa zaś zbiór nagłówków e-mail służących do określenia dodatkowych atrybutów wiadomości, włączając w to rodzaj zawartości (zwany "typem MIME"), oraz definiuje zbiór metod kodowania transportowego, które mogą być użyte do reprezentowania 8-bitowych danych binarnych przy użyciu znaków z 7-bitowego zbioru znaków ASCII. MIME określa również zasady kodowania znaków spoza ASCII wewnątrz nagłówków wiadomości e-mail, takich jak "Subject:", pozwalając tym nagłówkom na zawieranie takich znaków.
MIME jest rozszerzalne. Jego definicja pozwala rejestrować nowe możliwe wartości Content-Type (typy MIME).
Cele definicji standardu MIME zawierały brak konieczności wprowadzania zmian do istniejących serwerów e-mail i umożliwienie funkcjonowania w obu kierunkach poczty e-mail składającej się z czystego tekstu przy użyciu istniejących klientów. Cele te zostały osiągnięte poprzez uczynienie nagłówków MIME opcjonalnymi, z wartościami domyślnymi zapewniającymi, że wiadomość niezgodna z MIME będzie poprawnie interpretowana przez klienty obsługujące MIME.
- Nagłówki MIME
- Kodowanie wartości nagłówków
- Wiadomości wieloczęściowe
Standard MIME opisano w dokumentach RFC o numerach: RFC 2045, RFC 2046, RFC 2047, RFC 2048, RFC 2049.


Program poczty elektronicznej – program komputerowy służący do wysyłania, odbierania i przetwarzania poczty elektronicznej.
Jest kilka rodzajów programów poczty elektronicznej, wyspecjalizowanych w spełnianiu określonych funkcji.
1. Programy serwera poczty elektronicznej:
- Mail Submission Agent (MSA) – odbiera pocztę od MUA i wysyła do MTA.
- Mail Transfer Agent (MTA) – serwer poczty elektronicznej. Odbiera pocztę poprzez MSA. Jest to serwer wykorzystujący architekturę oprogramowania typu klient-serwer. Spełnia funkcję sortera poczty. Może wykonywać automatyczne przekierowanie poczty po stronie serwera.
- Mail Delivery Agent (MDA) – pobiera pocztę od MTA i przekazuje do skrzynek poczty elektronicznej. Spełnia funkcję listonosza.
- Mail Access Agent (MAA) – pobiera pocztę ze skrzynek poczty elektronicznej i wysyła do MRA.
2. Programy klienta poczty elektronicznej
- Mail User Agent (MUA) – klient poczty elektronicznej, pobiera pocztę od MRA, a wysyła do MSA. Jest wyposażony w przyjazny interfejs użytkownika, umożliwiający użytkownikowi komputera redagowanie, wysyłanie i odbieranie poczty elektronicznej.
- Mail Retrival Agent (MRA) – odbiera pocztę od MAA. Może wykonywać automatyczne przekierowanie poczty po stronie klienta.
3. Kompendium wiedzy o poczcie elektronicznej: Electronic mail. Aka email (Knuth) (ang.)

Webmail aplikacja internetowa pozwalająca użytkownikom korzystać z usług poczty elektronicznej, przy wykorzystaniu przeglądarki internetowej w roli klienta poczty elektronicznej.
Przykładowe aplikacje: Atmail, Krozilo, NeoMail, NOCC, OpenWebmail, Outlook Web Access, Postaci Webmail, RoundCube, SquirrelMail, SqWebMail, UebiMiau

Klient poczty elektronicznej (ang.) Mail User Agent, MUA – program poczty elektronicznej służący użytkownikowi komputera do odbioru i wysyłania poczty elektronicznej.
W przypadku wysyłania poczty program ten, korzystając z protokołu SMTP, łączy się z serwerem poczty elektronicznej (MTA) i wysyła mu mejle. W przypadku odbierania poczty, MUA łączy się z MTA i odbiera ją korzystając z protokołów POP3 lub IMAP.
Przykładami programów MUA są: Mozilla Thunderbird, Windows Live Mail, Microsoft Outlook, Pine, Mutt, The Bat!, KMail.
Klienty poczty elektronicznej
Porównanie klientów poczty elektronicznej

Spam niechciane lub niepotrzebne wiadomości elektroniczne. Najbardziej rozpowszechniony jest spam za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz w Usenecie. Część użytkowników doświadcza spamu w komunikatorach (np. ICQ czy Gadu-Gadu), a także w SMS. Zwykle (choć nie zawsze) jest wysyłany masowo.
Istotą spamu jest rozsyłanie dużej ilości informacji o jednakowej treści do nieznanych sobie osób. Nie ma znaczenia, jaka jest treść tych wiadomości.
- Etymologia słowa spam
- Historia spamu
- Pochodzenie spamu
- Metody działania spamerów
- Szkodliwość spamu
- Obrona przed spamem
- Jak samemu bronić się przed spamem
- Spam w kontekście stron internetowych

Lista dystrybucyjna lista adresów poczty elektronicznej, która służy do masowego rozsyłania wiadomości internetowych na adresy, które znajdują się na tej liście.
Listy dystrybucyjne służą m.in. do rozsyłania newsletterów, reklam oraz także spamu.j.
Ze względu na sposób tworzenia takich list, dzielą się one na:
- listy opt-in - są to listy, do których trzeba się świadomie zapisać z własnej inicjatywy, lub przynajmniej wyrazić zgodę na zapisanie.
- listy wstępnie weryfikowane - listy takie zawierają dość przypadkowe adresy e-mail, o których wiadomo tylko tyle, że są aktywne. Są one często niemal tożsame z listami automatycznymi weryfikowanymi i jedyna różnica polega na tym, że się można z takiej listy wypisać.
- listy automatyczne, nie weryfikowane - są one tworzone przez specjalne programy, które skanują strony WWW, fora dyskusyjne, Usenet a nawet e-mailowe listy dyskusyjne w poszukiwaniu adresów e-mail. Tego rodzaju listy są masowo stosowane przez zawodowych spamerów. Z tego rodzaju list nie ma praktycznie możliwości wypisania się, a zapisana osoba nie ma nawet świadomości, że trafiła na taką listę. Jedynym sposobem, aby nie trafić na taką listę, jest ukrywanie swojego adresu e-mail.
- listy automatyczne, zweryfikowane - są to listy gromadzone w sposób podobny do list całkowicie automatycznych, ale zanim dany adres trafi na taką listę, jest weryfikowany poprzez automat, który wysyła mail na dany adres z prośbą o odpowiedź. W liście służącym do weryfikacji jest zazwyczaj pytanie o to, czy dana osoba życzy sobie być dopisana do listy. Listy takie są bardzo często stosowane przez zawodowych spamerów. Bardzo często zdarza się, że mimo iż wysyłana zostaje odpowiedź przeczącą i tak dany adres jest dopisywany do takiej listy, gdyż prawdziwym celem listu z pytaniem jest sprawdzenie, czy adres ten jest w ogóle aktywny.
- listy opt-out - są to zwykle listy gromadzone automatycznie (choć czasem też ręcznie), z których jednak istnieje rzeczywiście możliwość wypisania się. Adresy są dopisywane do listy bez zgody czy nawet świadomości właściciela danego adresu i dowiaduje się on o tym fakcie zwykle w momencie otrzymania pierwszego maila wysłanego z takiej listy.
Listy takie dzieli się jeszcze na:
- listy profilowane - na takie listy trafia się zwykle po wypełnieniu specjalnie do tego celu przygotowanej ankiety. Listy takie zawierają adresy osób wyselekcjonowanych według jakiegoś kryterium. Np. mogą to być osoby zainteresowane wędkarstwem. Listy profilowane mogą być tworzone zarówno ręcznie jak i automatycznie, a osoba, której adres został wpisany na taką listę może mieć, ale też i może nie mieć tego świadomości.
W wielu krajach świata istnieją ścisłe regulacje odnośnie posługiwania się listami dystrybucyjnymi. Ogólne zasady netykiety zabraniają stosowania jakichkolwiek innych list oprócz listy typu opt-in, obojętnie czy to do celów marketingowych, politycznych czy jakichkolwiek innych. Gromadzenie list opt-out, przy wykorzystaniu wcześniej utworzonych list automatycznych, jest także uważane za naruszenie netykiety i rozsyłanie spamu. Netykieta zabrania także sprzedawania jakichkolwiek list osobom trzecim bez wyraźnej zgody właścicieli wszystkich widniejących na takiej liście adresów.


Źródło (tekst i zdjęcia): Wikipedia, 12.2015




E-mail Mail

Web Informer Button

Pytania lub wątpliwości? Zapytaj naszego Doradcę w Biurze Obsługi Klienta